Greets,

DennisB

Ten eerste: lekker afgedwaald.

Kijk, dat hele survival of the fittest gebeuren is natuurlijk een mooi verhaal. (en zo logisch ook!), maar niet per se relevant. Namelijk, als je dat verhaal al te serieus neemt, moet je helaas tot de conclusie komen dat er géén verantwoordelijkheid is op wat voor grond (ethisch, moreel, whatev) dan ook om een soort te ‘behouden’. The fittest survive and procreate. Punt.

Dan komt er inderdaad voor iedereen een moment waarop je teveel vrije tijd hebt (zoals alle mensen) en dan ga je je shit afvragen. Zoals: is het belangrijk dat mijn zoon of dochter een levende panda/dolfijn/korenwolf zou kunnen zien? Op het moment dat je hierop denkt ‘ja’, dan ga je je bemoeien met welke soort “belangrijk” is.

Hier kom ik op terug, maar eerst een ander punt: Maakbaarheid. Dit is een concept wat mensen maar al te graag omarmen. Ergens in de moderniteit, toen alle toffe ontdekkingen kwamen (electriciteit, autootjes, transformers - more than meets the eye stuff), dachten een hoop mensen: ‘God is óf dood, óf laat ons aan ‘t lot over, het is aan ONS om de wereld tof te maken. In de catagorie belachelijke projecten die uit dit paradigma ontstonden: in Rusland wou men graag een rivier de berg óp laten stromen, want dat zou fijner irrigeren. Dit kostte een hoop tijd en geld, maar bleek niet helemaal haalbaar.

Nu terug naar de beestjes. Elke dag komen er bakken nieuwe beesten bij en elke dag sterven er bakken beesten uit. Grote meteorieten buiten beschouwing gelaten, gaat de natuur lekker zijn gang. Echter, wij, stupid humans as we are, willen hier en daar nog wel eens de plank misslaan. Konijnen in Australië (myxomatose voor íederéén!) als een aardig voorbeeld hiervan.

Dit brengt ons op de wilde kattenplaag voor wat vogeltjes. De enige waarde aan dan wel de kat dan wel de vogel is de waarde die wij eraan geven. De enige verantwoordelijkheid die er is, is de verantwoordelijkheid waar wij voor kiezen.

Mijn persoonlijke opinie in deze is bestaat uit een combinatie van de volgende factoren:

-Ik geloof dat Shit Happens. Sommige soorten winnen, sommige verliezen, mensen maken fouten. Deal with it.
-Dagelijkse verschillen in mijn hormoonhuishouding. Sommige dagen denk ik ‘awwww, wat zielig’, sommige dagen denk ik ‘who cares?’
-Mensen kunnen maar beperkt wezenlijke veranderingen teweegbrengen. (dit is nauw verbonden met het ‘Collectieve Actie Probleem’ (http://en.wikipedia.org/wiki/Collective_action)
-Als je iets verneukt, moet je je best doen om het weer ‘goed’ te maken. (ouderwets, ik weet het)

Om een lang verhaal kort te maken: het maakt mij niet zoveel uit. Als ik een wilde kattenplaag in mijn omgeving zou hebben, gepaard met veel overlast, en ik zou het niet zelf kunnen oplossen, zou ik iets opstarten om samen met de community e.e.a. op te lossen. Als ik zelf een vogelaar zou zijn, zou ik beter op dan wel die vogels passen, dan wel een manier vinden dat de vogels veilig zijn zonder die katten te schaden. (zie Giel’s opmerking om voor die beesten een huisje te vinden) Echter: geen van dit alles is aan de orde. Dus net als met die idioten die een mus doodschoten omdat ie wat dominostenen op domino D-day had omgegooid denk ik ‘wat een rare modderfuckers zijn er toch’ en neem ik nog een kopje koffie.

En alhoewel ík vind dat elke handeling die ik doe een verantwoordelijkheid met zich meedraagt, is het niet mijn verantwoordelijkheid dat andere mensen óf dit zich niet realiseren óf zich dat realiseren en een andere keuze maken.

Ik spreek me niet uit voor die oetlul met z’n shotgun, maar wil alleen maar aangeven dat hier een ethisch vraagstuk is waar volgensmij geen simpel antwoord op is.

Ik heb hier meningen en ideeen over, dus wellicht zal de echte Gilosofie wel losbarsten zo…